ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ 52/2013

 

ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ ΣΕ ΑΝΤΙΚΛΗΤΟ ΔΙΚΗΓΟΡΟ-Ο ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΠΟΥ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ ΤΗΝ ΑΓΩΓΗ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΝΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΛΗΡΕΞΟΥΣΙΟΣ-ΑΝΤΙΚΛΗΤΟΣ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΝΤΑ ΤΟ ΕΝΔΙΚΟ ΜΕΣΟ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΔΙΚΗ

 

(..)

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί, αλλά δεν λάβει μέρος σε αυτή με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο ’ρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση επιδόθηκε νομότυπα προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Στην προκειμένη περίπτωση, από την προσκομιζόμενη και επικαλούμενη από τον αναιρεσίβλητο, υπ` αριθμ…./20-9-2011 έκθεση του δικαστικού επιμελητή Αθηνών …, προκύπτει ότι ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης , με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στην αναιρεσείουσα, με επιμέλεια του αναιρεσίβλητου, ο οποίος επισπεύδει τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής . Επομένως, εφ` όσον αυτή δεν εμφανίσθηκε στη δικάσιμο αυτή, κατά την οποία εκφωνήθηκε η υπόθεση από τη σειρά του πινακίου, ούτε εκπροσωπήθηκε με δήλωση πληρεξούσιου δικηγόρου της, κατά το άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία της (άρθρο 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δικ.). Κατά το άρθρο 143 παρ. 3 ΚΠολΔικ., η επίδοση της κλήσης για την πρώτη συζήτηση της αγωγής ή ενδίκου μέσου μπορεί να γίνει και σε όποιον έχει υπογράψει αυτά ως πληρεξούσιος. Από τη διάταξη αυτή σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 96, 97, 104 ίδιου Κώδικα, συνάγεται ότι ο δικηγόρος, που υπέγραψε την αγωγή ή το ένδικο μέσο, κατά νόμιμο αμάχητο τεκμήριο θεωρείται μέχρι την πρώτη συζήτηση στο ακροατήριο ότι είναι ο πληρεξούσιος και αυτοδικαίως αντίκλητος του ενάγοντα ή του ασκήσαντα το ένδικο μέσο για όλες τις επιδόσεις που αναφέρονται στην ανοιγείσα με την αγωγή ή το ένδικο μέσο δίκη, στις οποίες περιλαμβάνεται και η κλήση για την πρώτη συζήτηση αυτών. Επομένως, η επίδοση της κλήσης για τη συζήτηση αυτών, μπορεί να γίνει εγκύρως και στον δικηγόρο που υπογράφει τα δικόγραφα αυτά ως πληρεξούσιος και ο οποίος τεκμαίρεται ότι τυγχάνει αντίκλητος για την υπόθεση για την οποία υπέγραψε το σχετικό δικόγραφο και έχει, ως εκ τούτου, την κατά το άρθρο 142 του ίδιου Κώδικα εξουσία, να παραλαμβάνει δηλαδή τα προς τον διάδικο που τον διόρισε, απευθυνόμενα και αφορώντα στην υπόθεση δικόγραφα. (ΑΠ 320/2012, 1935/2006, 454/2004). Εξάλλου, ο από το άρθρο 559 αρ. 14 Κ.Πολ.Δ., αναιρετικός λόγος ιδρύεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης και των διαδικαστικών εγγράφων, δικάζοντας επί της από 9-5-2008 ανακοπής ερημοδικίας της ήδη αναιρεσείουσας κατά της υπ' αριθμ. 8122/2007 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε ως ανυποστήρικτη η από 28-6-2006 έφεση της κατά της 2244/2006 απόφασης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, με την οποία απαγγέλθηκε ερήμην αυτής η λύση του γάμου της με τον ήδη αναιρεσίβλητο σύζυγο της, δέχθηκε τα ακόλουθα: "Στην προκειμένη περίπτωση από την επικαλούμενη και νόμιμα προσκομιζόμενη υπ' αριθ…/9-9-2008 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών …, προκύπτει ότι η σύζητηση της κρινόμενης ανακοπής ερημοδικίας κατά της υπ' αριθμ. 8122/2007 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών γίνεται με επιμέλεια του καθ' ού η ανακοπή, ο οποίος επέδωσε νόμιμα και εμπρόθεσμα στην υπογράφουσα το δικόγραφο της ανακοπής ερημοδικίας και πληρεξούσια δικηγόρο της ανακόπτουσας (άρθρ. 143 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.), αντίγραφο αυτής καθώς και κλήση να παραστεί η ανακόπτουσα κατά τη συζήτηση της στη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας. Κατά τη δικάσιμο, όμως, αυτή και κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από το πινάκιο στη σειρά της, δεν εμφανίστηκε η ανακόπτουσα, ούτε παρέστη νόμιμα.

Συνεπώς, πρέπει να δικαστεί ερήμην και να απορριφθεί η ανακοπή της ως ανυποστήρικτη.." Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο δεν υπέπεσε στην αποδιδόμενη σ' αυτό με το μοναδικό λόγο αναίρεσης πλημμέλεια εκ του άρθρου 559 αρ. 14 Κ.Πολ.Δ. Και τούτο διότι εφόσον η κλήση για την πρώτη συζήτηση της ένδικης ανακοπής ερημοδικίας (και το δικόγραφο αυτής) επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα από τον επισπεύδοντα τη συζήτηση αυτής ήδη αναιρεσίβλητο στην υπογράφουσα το δικόγραφο αυτής δικηγόρο, εγκύρως εχώρησε η επίδοση της προς την ανωτέρω, ως αντίκλητο της ήδη αναιρεσείουσας, κατ' άρθρο 143 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ., η οποία, κατά τα εκτεθέντα κατά νόμιμο αμάχητο τεκμήριο, θεωρείται μέχρι την πρώτη συζήτηση στο ακροατήριο ότι είναι η πληρεξούσια και αυτοδικαίως αντίκλητος της ανακόπτουσας για όλες τις επιδόσεις που αναφέρονται στην ανοιγείσα με την ανακοπή ερημοδικίας δίκη, στις οποίες περιλαμβάνεται και η κλήση για την πρώτη συζήτηση αυτών. Κατά συνέπεια τα αντίθετα υποστηριζόμενα με τον ως άνω αναιρετικό λόγο είναι απορριπτέα ως αβάσιμα. Συνακόλουθα, πρέπει η κρινόμενη αίτηση, να απορριφθεί και να επιβληθούν στην αναιρεσείουσα, λόγω της ήττας της, τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ -

Απορρίπτει την από 20-11-2009 αίτηση της Π. Α. του Δ. για αναίρεση της 3315/2009 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

-Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ).

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Οκτωβρίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 16 Ιανουαρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ